Karelski pies

Karelski na niedźwiedzie pies - jedna z ras psów,  do grupy szpiców należąca i psów pierwotnych, do sekcji północnych szpiców myśliwskich zaklasyfikowana.

Rasa w Europie północnej się wykształciła (wschodnia Finlandia i Karelia). Dawniej  do polowań był wykorzystywany na niedźwiedzie, jelenie, żbiki i wilki. Współcześnie poluje się z nim w Skandynawii na łosie głównie, a w Polsce na dziki przeważnie.

Duże szpice,  w budowie podobne do  psa karelskiego na niedźwiedzie, lecz o umaszczeniu bardziej urozmaiconym , znane były od wieków na terenie Finlandii i używane chętnie  przez myśliwych tamtejszych  do polowania na zwierzynę grubą , w tym na niedźwiedzie, którym rasa  swoją nazwę zawdzięcza. Pierwsze informacje o podobnych psach  w charakterze i umaszczeniu do dzisiejszych "karelczyków", lecz nieco  krępych bardziej i cięższych, pochodzą z lat 80. wieku XIX. W roku 1920 powstała w Finlandii zorganizowana pierwsza  hodowla rasy tej , a w roku 1936 psy  zaprezentowane zostały po raz pierwszy na wystawie w Helsinkach. II wojna światowa  duże straty spowodowała w populacji, do  stopnia tego, że w Finlandii  około 40 psów karelskich pozostało. Po wojnie dzięki kynologów wysiłkom  odbudować udało się  liczebność rasy,  przy okazji doprowadzając do jej wyrównania i  nowego standardu ustalenia. W latach 60. XX wieku hodowla karelskiego psa na niedźwiedzie przechodziła kryzys ponowny  - liczba psów zmalała niebezpiecznie. Jednak rasa znowu zaczęła zyskiwać na popularności, poza Finlandią bardzo lubiana stała się w Szwecji.